top of page

Hoe denkt de kerk over…huwelijk

Hoe denkt de kerk over ………… huwelijk en samenwonen?

Inleiding

Als Kerk van de Nazarener in Dordrecht willen we een aantal van onze standpunten nader en uitgebreider toelichten in wat handreikingen. We zijn dankbaar met iedereen die onze gemeente ervaart als een geestelijk thuis, maar we realiseren ons ook dat iedereen een (vaak) verschillende achtergrond heeft en dat niemand van ons immuun is voor de invloed van de wereld om ons heen. Op zich is dat niet eens zo erg. Er heeft geen mens in deze wereld geleefd zonder die invloed. Zelfs de bijbel is ontstaan in een specifiek deel van de wereld, in een specifieke tijd en specifieke cultuur. Tegelijkertijd is de bijbel ook vaak kritisch op die cultuur. God heeft beslist een mening over wat goed en wat slecht voor ons is. Nu is duidelijk dat we als mens gemaakt zijn om in relatie met God en elkaar te leven, dat komen we al in het allereerste begin van de bijbel tegen. Dan wordt heel belangrijk om te weten hoe! Een van de gebieden waar de vraag een rol speelt is in de meest intieme relatie die we hebben als mensen onderling: die met onze levenspartner.

Voordat we hier over gaan schrijven is het natuurlijk belangrijk op te merken dat deze handreiking een tamelijk beperkte focus heeft. Het gaat niet over andere relaties, het gaat niet over alleenstaanden. Niet omdat dat die onbelangrijk zijn, maar omdat we in deze serie steeds één enkel onderwerp bij de kop pakken en daarover iets willen zeggen. En daarom komen er meerdere boekjes.

Het begin

Het is goed om het scheppingsverhaal hier als uitgangspunt te nemen. Jezus doet dat ook (Matt 19). Dus laten we gewoon maar lezen:

Genesis 2:15-25 "God, de HEER, bracht de mens dus in de tuin van Eden, om die te bewerken en erover te waken. Hij hield hem het volgende voor: ‘Van alle bomen in de tuin mag je eten, maar niet van de boom van de kennis van goed en kwaad; wanneer je daarvan eet, zul je onherroepelijk sterven.’ God, de HEER, dacht: Het is niet goed dat de mens alleen is, ik zal een helper voor hem maken die bij hem past. Toen vormde hij uit aarde alle in het wild levende dieren en alle vogels, en hij bracht die bij de mens om te zien welke namen de mens ze zou geven: zoals hij elk levend wezen zou noemen, zo zou het heten. De mens gaf namen aan al het vee, aan alle vogels en alle wilde dieren, maar hij vond geen helper die bij hem paste. Toen liet God, de HEER, de mens in een diepe slaap vallen, en terwijl de mens sliep nam hij een van zijn ribben weg; hij vulde die plaats weer met vlees. Uit de rib die hij bij de mens had weggenomen, bouwde God, de HEER, een vrouw en hij bracht haar bij de mens. Toen riep de mens uit: ‘Eindelijk een gelijk aan mij, mijn eigen gebeente, mijn eigen vlees, een die zal heten: vrouw, een uit een man gebouwd.’ Zo komt het dat een man zich losmaakt van zijn vader en moeder en zich hecht aan zijn vrouw, met wie hij één van lichaam wordt. Beiden waren ze naakt, de mens en zijn vrouw, maar ze schaamden zich niet voor elkaar."

In velerlei opzichten een heel bijzonder verhaal. Zoals gezegd, we zijn ten diepste bedoeld om zowel met God als met elkaar te leven, en uit deze tekst mogen we concluderen dat God zelfs van mening is dat Hijzelf in elk geval normaal gesproken niet genoeg is. Dat rijmt ook met elders in de bijbel waar gesproken wordt over de bijzondere gave om alleen te zijn. (1 Korintiërs 7:7).